Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα έφυγε για άλλες πολιτείες, απαλλαγμένος από τα καταστροφικά πάθη του, στις 25 Νοεμβρίου του 2020, παίρνοντας μαζί του και την «θεϊκή» του υπόσταση.

«Ο Μαραντόνα ήταν η απάντηση στους άθεους. Εφόσον υπάρχει αυτός, πως λες πως δεν πιστεύεις στον Θεό;», έτσι είχε γράψει ένας φίλαθλος στο πανό του, στον πρώτο αγώνα της Μποκα Τζούνιορς, μετά το φευγιό του.

Η Μπαρτσελόνα τον αγάπησε, η Μπόκα τον λάτρεψε, στην Αργεντινή και τη Νάπολι θέριεψε το μεγαλείο του, ενώ πανηγύρισε δυο πρωταθλήματα με την ιταλική ομάδα, ένα κύπελλο Ιταλίας και ένα κύπελλο Uefa. Φυσικά, το Μουντιάλ του 1986 με την Αργεντινή, το περιβόητο «χέρι του Θεού» που ακολούθησε το «γκολ του αιώνα», του φόρεσε το στέμμα του βασιλιά για πάντα.

Και ύστερα ήρθαν τα ναρκωτικά

Δυστυχώς, κανένα αφιέρωμα στον Μαραντόνα δεν μπορεί να σταθεί χωρίς την αναφορά στη λατρεία του στα ναρκωτικά. Η σχέση τους μακρά και παθιασμένη. Σαν εκείνες τις σχέσεις έρωτα που ξέρεις πως σου κάνουν κακό, σε βλάπτουν, σε καταστρέφουν. Σαν τις «αγάπες» που καταδικάζεις, αλλά είσαι δέσμιος τους για πάντα. Κανείς δεν ξέρει πότε ξεκίνησε η σχέση, όλοι ξέρουν όμως πως ήταν αυτή που τον οδήγησε στον θάνατο στα 60 του μόλις χρόνια. Όλα θα ήταν αλλιώς, αν μπορούσε να δαμάσει το θεριό που τον κατέκλυε.

Ο θεός της Αργεντινής

Η 25η του Νοέμβρη, για την Αργεντινη είναι ημέρα πένθους. Μνημεία στο όνομα του εγκαινιάζονται διαρκώς στη χώρα, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε φαβέλα.

Ο Ντιεγκίτο με το χέρι υψωμένο, με τη μπάλα στο κεφάλι να κάνει κόλπα, με κάθε τρόπο που μάγευε τον διψασμένο για χαρά και θέαμα λαό.

Γκράφιτι στους δρόμους, τοιχογραφίες, αγάλματα, δείχνουν ότι αυτός διοικεί και θα διοικεί την πόλη.

Ο Ντιέγκο, ο έκπτωτος Θεός με τα ανθρώπινα πάθη, έφυγε και άφησε μόνους τους εκατομμύρια πιτσιρικάδες του 1980, που πλέον είναι άνδρες, όμως τέτοια μέρα κάθε χρόνο άφηνουν ένα δάκρυ για το αιώνιο τους ίνδαλμα.


Πηγή