Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από μια ομάδα και υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται κομμάτι της ιστορίας της. Ο Μάκης Μπελεβώνης ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία.
Τον γνώρισα πιτσιρικά, όταν έκανε τα πρώτα του βήματα στον Παναιτωλικό και εγώ ξεκινούσα το ταξίδι μου στο αθλητικό ρεπορτάζ, γράφοντας σε τοπικές και αθηναϊκές εφημερίδες της εποχής. Από τότε μέχρι σήμερα, οι δρόμοι μας συναντήθηκαν αμέτρητες φορές, με κοινό σημείο αναφοράς την αγάπη μας για τον Παναιτωλικό.
Το 1997 πήρε μεταγραφή για την Καλαμάτα και στη συνέχεια για τον ΟΦΗ. Παρότι βρισκόταν μακριά από το Αγρίνιο, η καρδιά του παρέμενε πάντα εδώ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια φράση που μου έλεγε συχνά εκείνα τα χρόνια, όταν εγώ κάλυπτα το ρεπορτάζ του Παναιτωλικού και ήμουν ανταποκριτής στο Αγρίνιο για την αθηναϊκή αθλητική εφημερίδα SPORTIME:
«Γιάννη μου, κάθε πρωί στο περίπτερο, είτε στην Καλαμάτα είτε στο Ηράκλειο, διάβαζα τα νέα του Παναιτωλικού από τα δικά σου ρεπορτάζ στη SPORTIME».
Ήταν μια κουβέντα που με συγκινούσε κάθε φορά που την άκουγα. Γιατί φανέρωνε όχι μόνο τη δική του αγωνία να μαθαίνει καθημερινά τα νέα της αγαπημένης του ομάδας, αλλά και τον ιδιαίτερο δεσμό που είχε διατηρήσει με τον Παναιτωλικό, ακόμη και στα χρόνια που αγωνιζόταν μακριά από το Αγρίνιο.
Το 2007 επέστρεψε στην αγαπημένη του ομάδα. Επέστρεψε για να ζήσει όσα ονειρευόταν ως παιδί και να γράψει νέες σελίδες στην ιστορία του συλλόγου.
Πανταχού παρών. Δίπλα στον πάγκο, στα αποδυτήρια, στις προπονήσεις, στις εξέδρες. Στο γήπεδο, στο Καρπενήσι, στα ξενοδοχεία και στα ταξίδια σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Κυριακές και αργίες. Νύχτα και μέρα. Καλοκαίρια και χειμώνες.
Όπου χτυπούσε η καρδιά του Παναιτωλικού, ο Μάκης Μπελεβώνης ήταν εκεί. Να ζήσει την αγωνία, να διαμαρτυρηθεί για μια άδικη διαιτητική απόφαση, να ανεβάσει το ηθικό των ποδοσφαιριστών, να δώσει λύσεις σε μικρά και μεγάλα προβλήματα. Ένας αληθινός στρατιώτης της ομάδας.
Η είδηση της αποχώρησής του από τον Παναιτωλικό μάς αιφνιδίασε όλους. Γιατί υπάρχουν πρόσωπα που έχουμε συνδέσει τόσο πολύ με έναν σύλλογο, ώστε δυσκολευόμαστε να φανταστούμε την καθημερινότητά του χωρίς αυτά.
Καλή συνέχεια Μάκη. Και ευχαριστούμε για όλα.
Γιάννης Τσιντζέλης
